เด็กคนหนึ่ง เดินทางรอนแรมแสนไกล . . .
ระยะทางที่ผ่านมา . . .
ล้มแล้ว ล้มเล่า . . .
เปียกฝนลำพัง . . .
เหน็บหนาวเดียวดาย . . .
. . . เวลาผ่านไป
. . . อุปสรรคเปลี่ยนเด็กธรรมดาให้กล้าแกร่ง
. . . แต่ไม่ใช่ว่าเด็กคนนั้นจะแกร่งไปทุกๆอย่าง
หลังจากเรื่องราวต่างๆจางหายไปไม่นาน . . .
เธอเจอทางแยก . . .
ทางหนึ่ง . . .
มีรอยเท้าของผู้คนก้าวผ่าน . . .
ทางหนึ่ง . . .
เรียบ เงียบ และวังเวง . . .
. . . เธออยากเดินทางแรก
. . . เพราะอย่างน้อย ข้างหน้านั้นคงจะมีผู้คนมากมายรอเธออยู่
. . . เธออยากเดินทางที่สอง
. . . เพราะข้างในร่ำร้องให้เดินตามทางชีวิต
. . . เธออาจลืมไป . . .
. . . ไม่ว่าเธอจะเดินทางไหน . . .
. . . เธอก็ยังคงอยู่บนเท้าของเธอ . . .
. . . เธออาจลืมไป . . .
. . . ว่าการเดินทาง . . .
. . . ไม่ได้มีเพียงหนึ่งเส้นทางเสมอไป. . .
. . . เธออาจลืมไป . . .
. . . ว่าไม่ว่าหนทางใดๆ . . .
. . . ในตอนนี้ . . .
. . . เธอไม่ได้เดินเดียวดายอีกต่อไป . . .
. . . เธอเห็นฉันไหม? . . .
AquA Blog ::
23:56
ปลายเท้าเราเอง
