เด็กคนหนึ่ง เดินทางรอนแรมแสนไกล . . .

ระยะทางที่ผ่านมา . . .

ล้มแล้ว ล้มเล่า . . .

เปียกฝนลำพัง . . .

เหน็บหนาวเดียวดาย . . .

. . . เวลาผ่านไป

. . . อุปสรรคเปลี่ยนเด็กธรรมดาให้กล้าแกร่ง

. . . แต่ไม่ใช่ว่าเด็กคนนั้นจะแกร่งไปทุกๆอย่าง

หลังจากเรื่องราวต่างๆจางหายไปไม่นาน . . .

เธอเจอทางแยก . . .

ทางหนึ่ง . . .

มีรอยเท้าของผู้คนก้าวผ่าน . . .

ทางหนึ่ง . . .

เรียบ เงียบ และวังเวง . . .

. . . เธออยากเดินทางแรก

. . . เพราะอย่างน้อย ข้างหน้านั้นคงจะมีผู้คนมากมายรอเธออยู่

. . . เธออยากเดินทางที่สอง

. . . เพราะข้างในร่ำร้องให้เดินตามทางชีวิต

. . . เธออาจลืมไป . . .

. . . ไม่ว่าเธอจะเดินทางไหน . . .

. . . เธอก็ยังคงอยู่บนเท้าของเธอ . . .

. . . เธออาจลืมไป . . .

. . . ว่าการเดินทาง . . .

. . . ไม่ได้มีเพียงหนึ่งเส้นทางเสมอไป. . .

. . . เธออาจลืมไป . . .

. . . ว่าไม่ว่าหนทางใดๆ . . .

. . . ในตอนนี้ . . .

. . . เธอไม่ได้เดินเดียวดายอีกต่อไป . . .

. . . เธอเห็นฉันไหม? . . .

AquA Blog ::

23:56

ปลายเท้าเราเอง